Εθελοντικό Ιατρείο-Φαρμακείο Ρόδου

Switch to desktop

17 Αυγ

Το Κοινωνικό Ιατρείο χρειάζεται επειγόντως τη βοήθεια όλων μας…

Από το editorial του Θαν.Μαρασιώτη στο Rodosalarm

 

Το Κοινωνικό Ιατρείο χρειάζεται επειγόντως τη βοήθεια όλων μας…

Παρασκευή, 17 Αύγουστου 2012 10:36
ΕκτύπωσηPDF

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ

Σήμερα έχουν ανάγκη οι διπλανοί μας, αλλά αύριο διπλανοί θα είμαστε εμείς. Στους δύσκολους καιρούς η μοίρα είναι κοινή και δεν συγχωρεί…

Το Κοινωνικό Ιατρείο – φαρμακείο που έστησαν και λειτουργούν εθελοντές, στον Άη Γιάννη, αποτελεί τον καθρέφτη της υποβάθμισης της ζωής των Ροδιτών και τη σημαδούρα κινδύνου ολόκληρης της ροδιακής κοινωνίας. Για να καταλάβει κάποιος τι σημαίνει αυτή η συμπερασματική γενίκευση, χρειάζεται απλώς μια επίσκεψη, προκειμένου να δει με τα μάτια του μια κατάσταση με πραγματικά είδωλα και όχι αντεστραμμένα.

Θα δει να περνούν από την πόρτα του κοινωνικού ιατρείου – φαρμακείου Ροδίτες, πατεράδες και παππούδες, μητέρες και γιαγιάδες, αναζητώντας στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη – μια συμβουλή από το γιατρό κι’ ένα κουτί φάρμακα για να μην κινδυνεύει η ζωή του σε καθημερινή βάση. Είναι μύθος ότι αλλοδαποί είναι οι «πελάτες» αυτού του πραγματικά ευαγούς ιδρύματος. Είναι γείτονες, ξεχασμένοι μακρινοί συγγενείς και φίλοι.

Αλλά τι σημασία έχει αν πρόκειται για Ροδίτες ή αλλοδαπούς; Όλοι για τον ίδιο λόγο περνούν το κατώφλι του καταφυγίου, με τις ίδιες αναστολές, τις ίδιες αγωνίες.

Ο καθρέφτης της λειτουργίας του ιατρείου – φαρμακείου μπορεί να φαίνεται μικρός και τα είδωλά του λίγο –όπως και το κτίριο- αλλά έχει βάθος που δεν διακρίνεται. Τόσο βάθος που «συλλαμβάνει» όλη την κοινωνία – και όχι μόνο τους πάσχοντες και τους έχοντες ανάγκη. Οι πέραν αυτών απλώς νομίζουν ότι δεν έχουν ανάγκη, ότι δεν συμπεριλαμβάνονται στου7ς πάσχοντες/ Αγνοούν ότι βρίσκονται στην ίδια ουρά και απλώς δεν ήρθε ακόμη η σειρά τους. Η μοίρα είναι κοινή και στους δύσκολους καιρούς δεν χαρίζεται σε κανέναν!

Για όλα αυτά χρειάζεται αφύπνιση τώρα. Να αγκαλιασθεί το κοινωνικό ιατρείο – φαρμακείο απ’ όλους, όλοι να συνεισφέρουν αυτό που μπορούν – είναι καθήκον και ανάγκη έναντι όλων ημών. Σήμερα όσοι συνεισφέρουν, αύριο θα εισπράξουν εκείνα που οι μεταγενέστεροι θα καταθέτουν. Οι αυταπάτες δεν είναι αιώνιες, αντίθετα είναι βραχύβιες και αμείλικτες.

Αυτό το ευαγές ίδρυμα σήμερα έχει ανάγκη για να περιθάλψει τους διπλανούς μας, αύριο οι διπλανοί θα είμαστε εμείς…